← Wielka Korona Sudetów · Aktualności
Z badań · Lista szczytów

Cały łańcuch Sudetów na modelu terenu

11 listopada 2026 · Wojciech Rogala

Aktualizacja 14 listopada 2026: od 13 listopada reprezentant pasma wchodzi do Diamentowej Korony, jeśli ma co najmniej 150 m wybitności. Diamentowa Korona liczy teraz 34 szczyty, a cała korona 57. Szczegóły we wpisie Diamentowa Korona: próg 150 m dla reprezentantów pasm.

Przeliczyliśmy wybitność i izolację szczytów całych Sudetów na numerycznych modelach terenu z lotniczego skanowania laserowego. Dla części szczytów wyniki wyraźnie różnią się od wartości podawanych w źródłach oraz od naszych wcześniejszych ustaleń metodą ręcznej analizy map. Trzy szczyty zmieniły przez to miejsce na liście, a korona liczy teraz 63 szczyty.

Było
64 szczyty
Korona
8
Wielka Korona
17
Diamentowa
39
→
Jest
63 szczyty
Korona
8
Wielka Korona
15
Diamentowa
40

Co zbadaliśmy

To prawdopodobnie pierwsze tak kompleksowe badanie Sudetów oparte na modelu terenu pod kątem izolacji i wybitności sudeckich szczytów. Jak liczy się wybitność i dlaczego model terenu jest tu lepszy od map i od modeli satelitarnych, opisaliśmy na przykładzie Góry Wszystkich Świętych.

Kryteria

W oparciu o nowe dane o wybitności (o ile szczyt wznosi się ponad najniższą przełęcz, przez którą trzeba zejść, żeby dojść do wyższego wierzchołka) i izolacji (odległość do najbliższego wyższego szczytu) zweryfikowaliśmy kryteria kwalifikacji szczytów. Nadal o miejscu szczytu decydują dwie liczby: wybitność i izolacja. Wystarczy spełnić jedno z kryteriów.

PoziomWybitnośćlub izolacja
Koronapowyżej 500 mpowyżej 21 km (wcześniej 25 km)
Wielka Koronaco najmniej 350 mpowyżej 14 km
Diamentowa Koronapowyżej 270 mco najmniej 10 km

Do Diamentowej Korony wchodzą też najwybitniejsze szczyty pasm, pogórzy i kotlin, których nie ma na wyższych poziomach.

Progi nie są wzięte z powietrza. Sprawdziliśmy je metodą naturalnych przełamań Jenksa, która szuka w danych miejsc, gdzie wartości same układają się w grupy. Dopasowanie podziału (GVF) wynosi ok. 0,95, gdzie 1 oznaczałoby podział idealny. Oba wykresy można obejrzeć i samemu sprawdzić, gdzie leży każdy szczyt:

Wykres Izolacja szczytów Sudetów Wszystkie szczyty od największej izolacji, z kohortami Jenksa i granicami 21, 14, 10 i 7 km. Otwórz wykres → Wykres Wybitność szczytów Sudetów Szczyty od największej wybitności, z kohortami Jenksa. Można przełączyć na granice 500, 350, 270 i 200 m. Otwórz wykres →

Zmiany na liście

Valtenberg: z Wielkiej Korony do Diamentowej

Izolacja Valtenberga wynosi 12,3 km, a nie 15 km. Tyle dzieli go od Tanečnicy (599 m), która jest od niego wyższa. To poniżej progu Wielkiej Korony (14 km), ale powyżej progu Diamentowej (10 km).

Královecký Špičák: z Wielkiej Korony do Diamentowej

Wybitność Královeckiego Špičáka wynosi 340 m (przełęcz kluczowa 541 m), czyli mniej niż 350 m potrzebne do Wielkiej Korony. Z zapasem mieści się w Diamentowej (próg 270 m).

Strażna: usunięta z listy

Sąsiedni Křížový vrch okazał się wyższy o 0,4 m (641,9 m wobec 641,5 m, to samo pokazuje OpenStreetMap). Strażna nie jest więc najwyższym punktem swojego grzbietu i ma tylko 25 m wybitności (zamiast 92 m) i 2,6 km izolacji (zamiast 12 km). Pogórze Witkowskie nadal reprezentuje w koronie Hůrka.

Ciekawostka

40 centymetrów zdecydowało o miejscu w koronie. Tyle Strażna ustępuje sąsiedniemu Křížovemu vrchowi. Ten jednak też nie znalazł się w Koronie, bo nie spełnia kryterium izolacji: wyższa Czerwona Góra leży niecałe 10 km od niego.

Co to oznacza dla zdobywców

Czego nie bierzemy z modelu

Co jeszcze sprawdzamy

Badanie nie jest zamknięte. W dwóch parach szczytów, Szczeliniec Wielki i Skalniak oraz Okole i Folwarczna, model terenu i mapy różnią się co do tego, który szczyt jest wyższy. Każda kolejna zmiana na liście dostanie tu osobny wpis.

Zobacz szczyty na mapie →

Źródła